Θα μπορούσε ο ατομικός θεραπευτής να αναλάβει και την εκπαίδευση δεξιοτήτων και ορισμένες φορές πράγματι συμβαίνει, ειδικά όταν δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι συνήθως η θεραπεία εστιάζει στα ατομικά προβλήματα του καθενός και έτσι δεν μένει επαρκής χρόνος μέσα στις συνεδρίες για να γίνει η απαραίτητη εκπαίδευση σε δεξιότητες.
Ο διαχωρισμός του εκπαιδευτικού μέρους από τη θεραπεία στο μοντέλο της Διαλεκτικής Συμπεριφορικής Θεραπείας οδηγεί σε πολύ καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα, καθώς δίνει πολύ μεγαλύτερη σημασία στην εκμάθηση δεξιοτήτων και στην εξάσκησή τους από ότι μπορεί να δοθεί στις ατομικές συνεδρίες.
